Wednesday, October 29, 2003
Kill Bill vol. 1 Original Soundtrack
Quentin Tarantino is niet alleen een hele gave regisseur en acteur, ook de keuzes die hij maakt voor zijn soundtracks zijn altijd een feest van verbazing, herkenning en soms zelfs hilariteit. Vandaar dat ik blij was met het cdtje dat ik maandag ontving met de soundtrack van Kill Bill vol.1.
Ik was een beetje huiverig toen ik op de onvolprezen site van de subjectivisten had gelezen dat hiphopper RZA de muziek had gemaakt maar gelukkig valt het meer dan mee.
Na de sfeervolle opening door Nancy Sinatra (én Sonny Bono!) en onvervalste fifties rockabilly van Charlie Feathers klinkt de beste Ennio Morricone sound-a-like ever door de boxen . Daarna is het de beurt aan oude meester Bernard Herrmann (Citizen Kane, Psycho, Taxi Driver...) en een een wat overspannen RZA.
Onvervalste seventies disco krijgen we om de oren als het Spaanse gezelschap Santa Esmeralda de klassieke Animals-hit Don't Let Me Be Misunderstood door de salsamolen haalt. Zou zo weer een revivalhit kunnen worden. Enfin, zelfs de panfluit van George Zamphyr (typisch Willem Duys Muziek Mozaiek nummertje) komt eraan te pas.
Met andere woorden: het is een ongekende muzikale janboel die Kill Bill vol.1 juist door de onvoorspelbaarheid en onverwachte klassiekers een heerlijk cdtje maakt.
Voor de liefhebbers staat de trailer ook nog op de cd.
En nu maar wachten tot die film eind november ook hier gaat draaien.
Quentin Tarantino is niet alleen een hele gave regisseur en acteur, ook de keuzes die hij maakt voor zijn soundtracks zijn altijd een feest van verbazing, herkenning en soms zelfs hilariteit. Vandaar dat ik blij was met het cdtje dat ik maandag ontving met de soundtrack van Kill Bill vol.1.
Ik was een beetje huiverig toen ik op de onvolprezen site van de subjectivisten had gelezen dat hiphopper RZA de muziek had gemaakt maar gelukkig valt het meer dan mee.
Na de sfeervolle opening door Nancy Sinatra (én Sonny Bono!) en onvervalste fifties rockabilly van Charlie Feathers klinkt de beste Ennio Morricone sound-a-like ever door de boxen . Daarna is het de beurt aan oude meester Bernard Herrmann (Citizen Kane, Psycho, Taxi Driver...) en een een wat overspannen RZA.
Onvervalste seventies disco krijgen we om de oren als het Spaanse gezelschap Santa Esmeralda de klassieke Animals-hit Don't Let Me Be Misunderstood door de salsamolen haalt. Zou zo weer een revivalhit kunnen worden. Enfin, zelfs de panfluit van George Zamphyr (typisch Willem Duys Muziek Mozaiek nummertje) komt eraan te pas.
Met andere woorden: het is een ongekende muzikale janboel die Kill Bill vol.1 juist door de onvoorspelbaarheid en onverwachte klassiekers een heerlijk cdtje maakt.
Voor de liefhebbers staat de trailer ook nog op de cd.
En nu maar wachten tot die film eind november ook hier gaat draaien.
Paul McCartney en de erfenis van The Beatles
Okee, feit is dat the Beatles absoluut geniale muziek hebben gemaakt. De ontwikkeling die ze van rock 'n roll coverorkestje tot de grote vernieuwers van de populaire muziek maakten is ongekend.
Paul McCartney en John Lennon waren de geniale musici, George Harrison kon er ook wat van ("Here Comes the Sun") en Ringo Starr vind ik een ondergewaardeerde drummer. Luister alleen maar eens naar zijn partij in "A Day in the Life", mooi gespeeld en vooral mooi verzonnen.
Toen in 1969 de heren eigenlijk op elkaar uitgekeken waren stelde Paul voor om een film te maken waarin ze back to basics nummers zouden opnemen. Deze film werd uiteindelijk Let It Be. Behalve de gave live-sessie op het dak een tegenvallend geheel dat voor niet-adepten gauw vervelend is.
De LP met opnames van deze filmsessies werd in de kast gelegd en The Beatles namen na een korte break hun laatste meesterwerk "Abbey Road" op.
Let It Be werd in het voorjaar van 1970 alsnog uitgebracht nadat op verzoek van John en George de meester Phil Spector er mee aan de slag was gegaan door het opnieuw te mixen en hier en daar strijkers toe te voegen.
Opvallend genoeg heeft juist Paul McCartney deze opname's altijd afgekraakt. Hij schijnt gezegd te hebben dat Phil Spector hiermee moedwillig de carriere van The Beatles heeft gedwarsboomd . Met name The Long and Winding Road, dat met koor en strijkers nog zoetsappiger dan het al was is gemaakt, heeft het moeten ontgelden.
Opvallend zeker want was niet Paul de Beatle die de uitgesproken suffe nummers als OblaDi OblaDa, When I'm 64 en Maxwell's Silver Hammer aan het vinyl toevertrouwde? Om maar niet te spreken van Yesterday. Kortom, juist die Beatle die door John en George gered werd van een toekomst in een bruiloftsband vind het nu nodig om een nieuwe "ont-spectorde" versie van Let It Be uit te brengen. Zie ook deze link.
Of George en John het daarmee eens zouden zijn is te betwijfelen. Juist zij hebben later hun beste werk opgenomen met diezelfde Spector. Denk alleen maar aan de LP John Lennon/ Plastic Ono Band.
Paul McCartney durft wel nu beide ex-collega's er niet meer zijn! En het is een mooi geval van oude wijn in nieuwe zakken want de bootlegs die al jaren de ronde doen met de "kale" Let It Be sessies zijn ontelbaar!
Okee, feit is dat the Beatles absoluut geniale muziek hebben gemaakt. De ontwikkeling die ze van rock 'n roll coverorkestje tot de grote vernieuwers van de populaire muziek maakten is ongekend.
Paul McCartney en John Lennon waren de geniale musici, George Harrison kon er ook wat van ("Here Comes the Sun") en Ringo Starr vind ik een ondergewaardeerde drummer. Luister alleen maar eens naar zijn partij in "A Day in the Life", mooi gespeeld en vooral mooi verzonnen.
Toen in 1969 de heren eigenlijk op elkaar uitgekeken waren stelde Paul voor om een film te maken waarin ze back to basics nummers zouden opnemen. Deze film werd uiteindelijk Let It Be. Behalve de gave live-sessie op het dak een tegenvallend geheel dat voor niet-adepten gauw vervelend is.
De LP met opnames van deze filmsessies werd in de kast gelegd en The Beatles namen na een korte break hun laatste meesterwerk "Abbey Road" op.
Let It Be werd in het voorjaar van 1970 alsnog uitgebracht nadat op verzoek van John en George de meester Phil Spector er mee aan de slag was gegaan door het opnieuw te mixen en hier en daar strijkers toe te voegen.
Opvallend genoeg heeft juist Paul McCartney deze opname's altijd afgekraakt. Hij schijnt gezegd te hebben dat Phil Spector hiermee moedwillig de carriere van The Beatles heeft gedwarsboomd . Met name The Long and Winding Road, dat met koor en strijkers nog zoetsappiger dan het al was is gemaakt, heeft het moeten ontgelden.
Opvallend zeker want was niet Paul de Beatle die de uitgesproken suffe nummers als OblaDi OblaDa, When I'm 64 en Maxwell's Silver Hammer aan het vinyl toevertrouwde? Om maar niet te spreken van Yesterday. Kortom, juist die Beatle die door John en George gered werd van een toekomst in een bruiloftsband vind het nu nodig om een nieuwe "ont-spectorde" versie van Let It Be uit te brengen. Zie ook deze link.
Of George en John het daarmee eens zouden zijn is te betwijfelen. Juist zij hebben later hun beste werk opgenomen met diezelfde Spector. Denk alleen maar aan de LP John Lennon/ Plastic Ono Band.
Paul McCartney durft wel nu beide ex-collega's er niet meer zijn! En het is een mooi geval van oude wijn in nieuwe zakken want de bootlegs die al jaren de ronde doen met de "kale" Let It Be sessies zijn ontelbaar!
Monday, October 27, 2003
Nieuwe Stranglers CD in februari 2004
Eindelijk is dan de CD Norfolk Coast van the Stranglers officieel aangekondigd! Lees hier alles. Interessant vind ik zelf vooral dat ze na 21 jaar weer terug zijn bij EMI. Jammer dat de promotie in de U.K. wordt opgehangen aan een tour met UB40. Aardige jongens hoor die reggaemannen uit Birmingham maar toch, wat een combinatie! Ook altijd scherp is om bij het bericht een foto te plaatsen van de bezetting met Hugh Cornwell, die in 1990 (dertien jaar geleden!) de band verliet. Ach ja, ook de Oor maakte dezelfde blunder deze zomer.
U hoort er meer over van mij medio februari!
Eindelijk is dan de CD Norfolk Coast van the Stranglers officieel aangekondigd! Lees hier alles. Interessant vind ik zelf vooral dat ze na 21 jaar weer terug zijn bij EMI. Jammer dat de promotie in de U.K. wordt opgehangen aan een tour met UB40. Aardige jongens hoor die reggaemannen uit Birmingham maar toch, wat een combinatie! Ook altijd scherp is om bij het bericht een foto te plaatsen van de bezetting met Hugh Cornwell, die in 1990 (dertien jaar geleden!) de band verliet. Ach ja, ook de Oor maakte dezelfde blunder deze zomer.
U hoort er meer over van mij medio februari!
Wednesday, October 22, 2003
Elliott Smith overleden
Vandaag werd bekend dat Elliott Smith is overleden. Zelf heb ik een tijdje fanatiek de cd's XO en Figure 8 geluisterd maar ben 'm toen weer uit het oor en oog verloren.
Enfin, erg triest, luister nog maar een keer naar zijn hitje Waltz # 2. Briljant.
Vandaag werd bekend dat Elliott Smith is overleden. Zelf heb ik een tijdje fanatiek de cd's XO en Figure 8 geluisterd maar ben 'm toen weer uit het oor en oog verloren.
Enfin, erg triest, luister nog maar een keer naar zijn hitje Waltz # 2. Briljant.
Tuesday, October 21, 2003
Siouxsie signeert
Deze week eindelijk het lang aangekondigde boek over Siouxsie gelezen. Het leest als een trein! In wat één lang interview lijkt lees je alles over het rommelige begin, de eerste successen, de vele drank- en relationele problemen binnen de band, het roemloze einde in de nineties en de comebacktour vorig jaar. Een fascinerend boek: Mark Paytress; Siouxsie and the Banshees ISBN 1860743757.
De DVD van die tour, "Seven year Itch" is geen aanrader helaas. Hierop bleek dat de ijskoningin van de jaren tachtig anno nu matig bij stem is. Jammer.
Deze week eindelijk het lang aangekondigde boek over Siouxsie gelezen. Het leest als een trein! In wat één lang interview lijkt lees je alles over het rommelige begin, de eerste successen, de vele drank- en relationele problemen binnen de band, het roemloze einde in de nineties en de comebacktour vorig jaar. Een fascinerend boek: Mark Paytress; Siouxsie and the Banshees ISBN 1860743757.
De DVD van die tour, "Seven year Itch" is geen aanrader helaas. Hierop bleek dat de ijskoningin van de jaren tachtig anno nu matig bij stem is. Jammer.
Scissors live in Cafe Luxembourg
Aanstaande zondag is het project Scissors live in de Luxembourg te zien en horen vanaf 16.30 hrs.
Dit is een project van Hans Dulfer met Handieman Maurice, de Harderwijkse dancegoeroe. Tevens zullen meespelen o.a. Yuli van Idols (jawel!) en Erik "Noodje" de Nood van the Flamin Stars. Of je mij er zult aantreffen betwijfel ik, het is niet echt mijn muziek ;-)
Aanstaande zondag is het project Scissors live in de Luxembourg te zien en horen vanaf 16.30 hrs.
Dit is een project van Hans Dulfer met Handieman Maurice, de Harderwijkse dancegoeroe. Tevens zullen meespelen o.a. Yuli van Idols (jawel!) en Erik "Noodje" de Nood van the Flamin Stars. Of je mij er zult aantreffen betwijfel ik, het is niet echt mijn muziek ;-)
Friday, October 17, 2003
Female Voices
Vrouwenstemmen zijn weer terug! Althans, bij mij in de CD lade. Zo is 2003 is het jaar van de comeback vanNena. In de vroege jaren 80 stond 99 Luftballons ik geloof wel een jaar op 1, ik vond dat wel een geinig liedje maar meer niet. Nooit iets van gekocht toen. Na een enorm radio-offensief is nu het singletje Anytime, Anyplace, Anywhere (remake van Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann, nu in duet met Kim Wilde) een nummer 1 hit en de CD Nena feat. Nena 2003 (wat een titel...) ook. En terecht! 20 jaar te laat val ik ook voor Nena. Met name Leuchtturm en Fragezeichen blijken popsongs van meer dan grote klasse!
Maar dat is niet alles.
Begin jaren 90 was Juliana Hatfield stand-in bassiste bij the Lemonheads. Als groot aanhanger van die band checkte ik ook haar solowerk, en dat beviel me zeer goed. Mooie gitaardeuntjes met teksten die ik misschien omschrijven kan als een mengeling van onschuldig, scherp en ontroerend.
Eigenlijk was zij gewoon de vrouwelijke tegenhanger van de al eerder genoemde Lemonheads.
Ik heb haar toen ook nog twee keer zien optreden met the Juliana Hatfield Three. En dat waren in mijn herinnering hele leuke gigs.
Zo als het wel vaker gaat, ik verloor haar uit het oog en de CDs bleven lang ongedraaid in het alfabet in de kast staan. Gelukkig kwam ik er bij toeval achter dat ze nog steeds actief is en recent een CD uitbracht met haar bandje Some Girls.
Natuurlijk efkes aangeschaft en ja hoor, er is niks veranderd anno 2003. Haar melodieuze gitaarliedjes zijn pakkend, soms onstuimig en vooral gewoon lekker. Deze week al bijna constant gedraaid. Voor liefhebbers van de aloude drie minuten gitaarpop een echte aanrader. Dat deze girls hun roots kennen blijkt zelfs uit een cover van blueslegende Robert Johnson.
Vrouwenstemmen zijn weer terug! Althans, bij mij in de CD lade. Zo is 2003 is het jaar van de comeback vanNena. In de vroege jaren 80 stond 99 Luftballons ik geloof wel een jaar op 1, ik vond dat wel een geinig liedje maar meer niet. Nooit iets van gekocht toen. Na een enorm radio-offensief is nu het singletje Anytime, Anyplace, Anywhere (remake van Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann, nu in duet met Kim Wilde) een nummer 1 hit en de CD Nena feat. Nena 2003 (wat een titel...) ook. En terecht! 20 jaar te laat val ik ook voor Nena. Met name Leuchtturm en Fragezeichen blijken popsongs van meer dan grote klasse!
Maar dat is niet alles.
Begin jaren 90 was Juliana Hatfield stand-in bassiste bij the Lemonheads. Als groot aanhanger van die band checkte ik ook haar solowerk, en dat beviel me zeer goed. Mooie gitaardeuntjes met teksten die ik misschien omschrijven kan als een mengeling van onschuldig, scherp en ontroerend.
Eigenlijk was zij gewoon de vrouwelijke tegenhanger van de al eerder genoemde Lemonheads.
Ik heb haar toen ook nog twee keer zien optreden met the Juliana Hatfield Three. En dat waren in mijn herinnering hele leuke gigs.
Zo als het wel vaker gaat, ik verloor haar uit het oog en de CDs bleven lang ongedraaid in het alfabet in de kast staan. Gelukkig kwam ik er bij toeval achter dat ze nog steeds actief is en recent een CD uitbracht met haar bandje Some Girls.
Natuurlijk efkes aangeschaft en ja hoor, er is niks veranderd anno 2003. Haar melodieuze gitaarliedjes zijn pakkend, soms onstuimig en vooral gewoon lekker. Deze week al bijna constant gedraaid. Voor liefhebbers van de aloude drie minuten gitaarpop een echte aanrader. Dat deze girls hun roots kennen blijkt zelfs uit een cover van blueslegende Robert Johnson.
Welkom
Welkom allen op mijn blogspot. Jaja er zijn er al heel veel maar ja, het internet is groot genoeg toch? Verwacht geen dagelijkse updates maar als ik wat te melden heb gooi ik het hier wel op!
Welkom allen op mijn blogspot. Jaja er zijn er al heel veel maar ja, het internet is groot genoeg toch? Verwacht geen dagelijkse updates maar als ik wat te melden heb gooi ik het hier wel op!
